Noong ika'y musmos pa, tinangnan ng iyong ina nag iyong kamay at winika niya, “Close … open. Close … open.”I have heard or read this part of his speech before. It sounds very Pagsi. I find it corny -- but it is poetic and true.
Sa paglipad natin sa ating kabataan , close tayo nang close kadalasan. Sunggab nang sunggab sa pakikinabangan. May dahilan. Hungkag na sarili'y dapat munang sidlan. Ngunit mula sa ating pagtatapos, sa ating paglapag sa kalakhan ng buhay, dapat ay open na nang open , bigay na nang bigay, hanggang sa unti-unti nating paglapit sa hukay, unti-unti rin nating naibubukas ang ating mga bisig at kamay, at unti-unti rin tayong natutulad kay Hesus na sa krus nakabayubay, bigay todo, pati buhay.
Wednesday, April 06, 2005
Pagsi
Dr. Onofre Pagsanjan graced the commencement exercises at Ateneo de Naga recently. Part of his speech follows:
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
-
We wished to have our own home for a long time. Late last year, we finally started building one. The groundbreaking went without fanfare.... -
Noong unang panahon, sa konstantinopla Hari ang pipino, reyna ang malunggay May anak-anakan na isang prinsesa Bansag na pangalan, si don...
-
During the early nineties, I was involved in the Fractal Image Compression research of Ateneo de Manila. Last night, I uncovered an early I...
No comments:
Post a Comment